Wonderful Floating Faucet Fountains


The floating tap feature is a brilliant impression. It contain a tap amazingly hanging above a pool or container with an endless supply of water gushing out of it from apparently nowhere. The tap remains amazingly steady despite having no visible support and where is all this water coming from? This amazing effect is achieved by a clear pipe in the middle of the water pillar that holds the tap in place and, at the same time, keeps providing it with water injected from below. The water goes up through the pipe and leaves at the top. The water pillar, which is usually strong, effectively conceals the pipe from view.

Several giant floating tap fountains can be found around Spain, Belgium, US, Canada and other parts of the world. Some are permanent installation, others are temporary art pieces. The one below is located at Aqualand, Puerto de Santa María, Spain.

Another one is seen at a public park in Olivenza, Spain.
And yet another at Santa Galdana, Menorca, Spain.
This one is at Ypres, Belgium.

A temporary Wonderful tap was installed at the Hampton Court Palace Flower Show, London, UK.


A Wonderful tap at an unknown location in Switzerland.
Wonderful faucet in Wisconsin, USA.

Wonderful faucet at Aquafest, Grand Bend, Canada.

Magic Faucet Mug Trick

COLORBIRDS

I (Nina Levy) have been drawing on napkins daily for my two sons’ lunch boxes since 2006.

The napkins are drawn mostly with “art markers” and a few paint markers. Over nine hundred of the school lunchbox napkins are posted on my blog “Daily Napkins”.
I haven’t missed a school or summer camp day yet, so I have had plenty of opportunity for practice to participate in the TUACA napkin art competition. My fixation with lions (the TUACA bottle features two lions) was fortunate towin the grand prize.
Around 11 pm at our House

Fox With A Fish

Cherry Blossoms with Cat and Bird

Octobear

Superman and Batman Observe Gay Pride Month

Fluffy Longboards an Icelandic Highway

Happy Thanksgivukkah from the Menorah Turkey

Kitty Water Gun Sniper

Hiccup’s Father, Stoick’s Dragon, “Skullcrusher”

Skateboarding Dog

The Spring Cherry Blossom Themed Dragon

Octobear and Sharktopus

Winner of The TUACA Napkin Art Competition (Not For The Kids)

The Artist, Nina Levy

The Kids..

તારા હોઠે જે અજબ મુસ્કાન છે,
મારા માટે એ જ તો ભયસ્થાન છે.

આંગણું ક્યાં એટલું વેરાન છે,
તારા પગલાંનાં હજુ નિશાન છે.

જેઓ તારા નામની રચના કરે.
એ બધા અક્ષર ખરા ધનવાન છે.

ઓરડો ભરચક છે તારી યાદથી,
એ જ મારો કિંમતી સામાન છે.

પ્રેમથી તુંના નિહાળે કોઈને,
એમાં તો તારું ફકત નુક્શાન છે.

સાવ છેલ્લી પંક્તિમાં બેસું ભલે,
કેટલાંના દિલમાં મારું સ્થાન છે.

- રાકેશ હાંસલિયા

Osho-

Agar aap nahin chahte they aur

aapse kuchh ho gaya.

Iska arth huva ki aap

apne malik nahin hain.

Aap behoshi me jee rahe hain.

Zazen yane Dhyan.

Bina kuchh kiye bas baithe bhar rahna.

Kisi chiz ki jarurat hi nahin hay.

Swas ki bhi nahin.

Yah param dhyan hay.

Kanti Bhatt

- મૃત્યુ જીવનનો અંત છે, એ સૌથી મોટી ગેરસમજ છે - જીવન અને મોતની મિમાંસા; મૃત્યુ એ એકદમ કડવી વાસ્તવિકતા છે અને એ વાસ્તવિકતા સ્વીકારતાં આપણે ડરીએ છીએ

આપણું સૌથી મોટું સ્વજન એટલે ઘર....... કવિતાની કેડીએ... - નલિની માડગાંવકર

ગમે ત્યાં જઈએ તો પણ આપણાં પગલાં ઘર તરફ પાછાં વળવાનાં છે.

ઘરની વ્યક્તિઓ આપણને આવકારે એ પહેલાં બે બારણાંના

બાહુ ફેલાવીને ઘર જ આપણું સ્વાગત કરતું હોય છે

ઘર

ઘર તમે કોને કહો છો?

જ્યાં ટપાલી પત્ર લાવે,

શોધતા વણશોધતા મિત્રો અને

મહેમાન જ્યાં આવી ચડે,

ક્યારેક તો આવી પડે

જેનું બધાને ઠામઠેકાણું તમે આપી શકો

તેને તમે શું ઘર કહો છો?

તો પછી જ્યાં જ્યાં તમે પગથી

ઉતારીને પગરખાં, ભાર-ટોપીનાય-માથેથી ઉતારીને,

અને આ હાથ બે પહોળા કરીને

‘હાશ’ કહો,

જ્યાં સર્વનાં મુખ જોઈ તમને સહેજમાં મલકી ઊઠે

ત્યાં ત્યાં બધે કહો શું તમારું ઘર નથી?

ને ઘર તમે કોને કહો છો?

--- નિરંજન ભગત 

સિફારીશ : યે સિલસિલા યૂં હી ચલતા રહે !
– ડૉ. શરદ ઠાકર
‘સર, તમારું કામ પડ્યું છે. મારે એક જગ્યાએ નોકરીનો ‘ઈન્ટરવ્યૂ’ આપવા જવાનું છે. એક જગ્યા માટે સિત્તેર ઉમેદવારોએ અરજી કરેલી છે. મારી પાસે યોગ્યતા છે, આવડત પણ છે, જો કંઈ નથી તો એ ઓળખાણ. મને લાગે છે કે આ નોકરી મને નહીં મળે.’ આજથી લગભગ દસ વર્ષ પહેલાંની આ ઘટના છે. ત્રેવીસ-ચોવીસ વર્ષની દેખાતી એક યુવતી મને મળવા માટે આવી અને ઉપર મુજબની રજૂઆત કરી. ‘આમાં હું શું કરી શકું ?’ મેં પૂછ્યું. ‘તમારે મારા માટે ભલામણ-ચિઠ્ઠી લખી આપવાની છે કે આવનાર બહેનને નોકરીમાં રાખી લો.’ યુવતીની આંખોમાં ભોળપણ છલકાતું હતું. મને સહેજ ગુસ્સો આવતો હતો, સહેજ ચીડ ચડતી હતી, પણ વધુ તો આશ્ચર્ય થતું હતું. આ નવી પેઢીના યુવાનો અને યુવતીઓ કેટલા બધા આત્મવિશ્વાસથી સાવ અજાણ્યા માણસો પાસે ભલામણ-પત્ર માટે પહોંચી જઈ શકે છે ! મારા મનોભાવો છુપાવીને મેં પૂછ્યું : ‘ઈન્ટરવ્યુ કઈ કંપની તરફથી રાખવામાં આવ્યો છે ?’ જવાબમાં યુવતીએ એક જાણીતી ફાર્માસ્યુટિકલ કંપનીનું નામ આપ્યું. ‘જો બહેન, તું એક વાત સમજી લે, હું નથી તને ઓળખતો કે નથી ઓળખતો એ કંપનીના કોઈ અધિકારીને. મારાથી આ રીતે તારા માટે ભલામણ-પત્ર ન લખી શકાય.’ ‘પણ હું તમને ઓળખું છું ને ! વરસોથી અખબારી પૂર્તિમાં આવતી તમારી ‘ડૉક્ટરની ડાયરી’ હું વાંચતી રહી છું. તમે ભલે એ કંપનીમાં કોઈને ન ઓળખતા હો, પણ એ લોકોએ તો તમારું નામ સાંભળ્યું જ હશે. તમે ચિઠ્ઠી લખી તો આપો, મને પૂરો વિશ્વાસ છે કે મારું કામ થઈ જશે.’ એની આંખોમાં વિનંતીને બદલે હવે જીદનો સુરમો અંજાઈ ગયો હતો. મોટા ભાગના વાંચકો એવા ભ્રમમાં જીવતા હોય છે કે અખબારમાં કટાર લેખન કરતા લેખકોનું સમાજના તમામ ક્ષેત્રોમાં ‘રાજ’ ચાલતું હોય છે. એમનું નામ આપો એટલે ચપટી વગાડતાંમાં કામ થઈ જ જાય. વાસ્તવમાં આવું હોતું નથી. અમે માત્ર કાગળ પરના વાઘ હોઈએ છીએ. ઉપરાંત હું પોતે આવી ભલામણોનો સખત વિરોધી છું. મારા અંગત કામ સબબ મારે કોઈ ઑફિસમાં જવાનું થાય છે, ત્યારે પણ હું મારી અખબારી ઓળખ આપવાનું ટાળતો હોઉં છું. મેં દલીલની બાજીમાંથી બીજું પત્તું ઉતાર્યું, ‘બહેન, મને આ પ્રકારની સિફારીશ કરવાનું ગમતું નથી. તારા માટે ભલામણ કરું એનો સીધો અર્થ એ થયો કે બીજા કોઈ લાયક ઉમેદવારને અન્યાય કરવો.’ અચાનક એ યુવતીની આંખોમાં આંસુ તગતગી ઊઠ્યાં, ‘તમને ન ગમતું હોય તો ચિઠ્ઠી ન લખી આપશો, સર. પણ આવી સિદ્ધાંતની વાતો માત્ર એવા લોકો જ કરે છે જેમણે જિંદગીની હાડમારીઓ ક્યારેય જોઈ નથી. તમને એવી છોકરીની નિઃસહાયતા ક્યાંથી સમજાય, જેના ઘરમાં બાપ પૅરેલિસિસનો ભોગ બનીને પથારીમાં પડ્યા હોય, જ્યાં મા પારકા ઘરમાં કપડાં-વાસણ અને કચરા-પોતાં કરતી હોય, જ્યાં બે નાની બહેનો અને એક માસુમ ભાઈ એ પળની વાટ જોઈને બેસી રહ્યા હોય કે ક્યારે એમની દીદીને નોકરી મળી જાય, ક્યારે એ પગાર લઈને ઘરે આવે અને ક્યારે એમનાં દફતર-કંપાસ…… ?’ મારી જગ્યાએ કોઈ પણ ‘માણસ’ હોય તો એ દ્રવી જાય; હું પણ બચી ન શક્યો. મેં કહ્યું : ‘બસ ! બસ ! હવે એક પણ શબ્દ બોલીશ નહીં, એક પણ આંસુ ખેરવીશ નહીં. હું પત્ર લખી આપું છું. પછી તારું કામ થાય કે ન થાય એની જવાબદારી ભગવાનના માથે.’ મેં ટેબલ ઉપર પડેલું લેટરપેડ હાથમાં લીધું અને પત્ર લખવાનું શરૂ કર્યું : ‘આદરણીય સાહેબશ્રી, આપણે એકબીજાને ઓળખતા નથી, ક્યારેય મળ્યા નથી. તેમ છતાં આ પત્ર લખવાની ધૃષ્ટતા કરું છું. મારું નામ આપે કદાચ અખબારમાં વાંચ્યું હશે. હું નાનકડા રાજ્યની મોટી ભાષાનો નાનો લેખક છું. જો આટલા પરિચયનું કશું પણ વજન પડતું હોય તો આ પત્ર લઈને આવનાર યુવતી કુ. મેઘલ ત્રિવેદીને નોકરી માટે પસંદ કરવાની વિનંતી કરું છું. લિ….’ ચિઠ્ઠી પૂરી કર્યા પછી હું પોતે વાંચી ગયો. જે લખાયું હતું તે અલબત્ત, સાચું હતું, પણ વજનદાર લાગતું ન હતું. આટલી ભલામણથી ભાગ્યે જ મેઘલને નોકરી મળી જાય. હવે શું કરવું ? હું મૂંઝાયો. પછી મેં પત્રના અંત ભાગે ડાબા હાથ પર આવેલી ખાલી જગ્યામાં ‘તાજા કલમ’ના નામે ટાંક મારી, ‘આવનાર યુવતી મેઘલ ત્રિવેદી મારી સગ્ગી નાની બહેન છે. અંગત કારણોસર એને નોકરીની તાતી જરૂર છે. આ બાબતમાં વધુ સ્પષ્ટતા હું કરી શકું તેમ નથી.’ ડૉક્ટરની બહેનને આવી નોકરીની તાતી જરૂર શાની હોય ? માટે મેં એ વાતનો છેદ જ ઉડાડી દીધો. જે મહત્વનું હતું તે પેલું ‘સગ્ગી બહેન’વાળી વાતનું હતું. હવે મને ખાતરી થઈ ગઈ કે આ ગરીબ, જરૂરતમંદ છોકરીને ચોક્કસપણે આ નોકરી મળી જ જશે. **** મેઘલને નોકરી મળી ગઈ. એનો ફોન આવ્યો. એના અવાજમાં ઉત્સાહ અને આનંદનાં મોજાં ઘૂઘવતાં હતાં, ‘સર, તમે માનશો ? ઈન્ટરવ્યૂમાં મારી ડિગ્રી કે અનુભવ વિષે એમણે એક પણ પ્રશ્ન ન પૂછ્યો. માત્ર એટલું જ પૂછ્યું કે હું ખરેખર તમારી સગ્ગી બહેન થાઉં છું ? થૅન્ક યુ સર !’ થોડી વાર પછી ફાર્મા કંપનીના એચ.આર. ડિપાર્ટમેન્ટના અધિકારીનો ફોન આવ્યો, ‘શરદભાઈ, આપણે ક્યારેય મળ્યા નથી, પણ તમને છાપામાં વાંચીએ છીએ. તમારું કામ થઈ ગયું છે. પણ એક સવાલ મને મૂંઝવે છે. તમારી અટક ઠાકર છે, તો પછી તમારી સગ્ગી બહેન મેઘલની અટક ત્રિવેદી શી રીતે….?’ એક ક્ષણ પૂરતો હું ડઘાઈ ગયો, પછી તરત જ હોઠો પર જવાબ ઊભરી આવ્યો, ‘અમે ત્રિવેદી બ્રાહ્મણ છીએ. મેં અમારા ફૅમિલીની અટક રાખેલી છે, મેઘલ જ્ઞાતિની અટક ધારણ કરે છે. સૌરાષ્ટ્ર બાજુના પટેલોમાં બબ્બે અટક નથી હોતી ?’ માણસ ભલો અને સરળ હતો, મારી જુઠ્ઠી વાત માની ગયો. હું તો પછી થોડાંક સમયમાં જ આખી ઘટના ભૂલી ગયો. બે વરસ પછી અચાનક મેઘલ મને મળવા માટે આવી. કમાણીની ચમક એના ચહેરા ઉપર ‘મૅક અપ’ બનીને પ્રસરી ગઈ હતી. એની સાથે એક હૅન્ડસમ યુવાન હતો. મેઘલે મારા હાથમાં કાર્ડ મૂક્યું : ‘સર, અમારું મૅરેજ છે. અનમોલ મારી સાથે સાથે જ નોકરી કરતા હતા. અમે પ્રેમમાં પડ્યાં અને હવે….’ ‘હવે લગ્નમાં પડશો, ખરું ને ! બસ, તમને વાગે નહીં એવા આશીર્વાદ અત્યારે જ આપું છું. મૅરેજમાં તો મોટા ભાગે હું આવી નહીં શકું.’ કહીને મેં ચાંલ્લાના રૂપિયા કાઢ્યા. મેઘલે મને અટકાવ્યો : ‘હમણાં નહીં, સર ! અમે નવી ફૅક્ટરી શરૂ કરવાનાં છીએ. અનમોલ ડ્રગ મૅન્યુફેકચરિંગનો એક્ષપર્ટ છે. અમે જૉબમાંથી રાજીનામું મૂકી દીધું છે. એક મહિનાનો નોટીસ પિરિયડ સમાપ્ત થાય એ પછી ફૅક્ટરીનું ઉદ્દઘાટન કરવાના છીએ, ત્યારે તો તમારે આવવાનું જ છે. આ કવર ત્યારે જ….’ ઊછળતાં ને કૂદતાં બંને ગયાં. એક મહિના પછી એમની નાનકડી ફૅક્ટરીના ઉદ્દઘાટનમાં પણ હું જઈ આવ્યો. જિંદગી નામના નાટકનો બીજો અંક સમાપ્ત થયો. ફરી પાછો હું મારી વ્યસ્ત ઘટમાળમાં ખોવાઈ ગયો. **** ત્રણેક વર્ષ પહેલાંની ઘટના. એક શ્યામ રંગનો, ગરીબ યુવાન મારી સામે ઊભો હતો. ‘સાહેબ, મારું એક કામ તમારે કરી આપવાનું છે. હું શિક્ષિત બેકાર છું. રાજપીપળાથી આવું છું. જંગલમાં આવેલ ગામડાંનો આદિવાસી છું. મેં ડિપ્લોમા ઈન ફાર્મસી કરેલું છે, પણ ક્યાંય નોકરી મળતી નથી. તમે ગમે તે જગ્યાએ કામ અપાવી દો ! પગાર ઓછો હશે તો પણ ચાલશે.’ ‘પણ તું તો આદિવાસી છે. તને તો સરકારી નોકરી….’ ‘હા, પણ હમણાં ભરતી ચાલુ નથી અને ખાનગી કંપનીવાળા મારી ચામડીનો રંગ જોઈને દરવાજો બતાવી દે છે. સાહેબ, મારું આઠ જણનું કુટુંબ છે. નોકરી નહીં મળે તો ઝાડનો ગુંદર અને વડના ટેટા ખાઈને….’ મારા દિમાગમાં ઝબકારો થયો. તરત જ ચિઠ્ઠી ઘસડી મારી : ‘પ્રિય અનમોલ અને મેઘલ, આવનાર ભાઈ હેમસિંહ રામસિંહ તડવીને તમારે ત્યાં નોકરીમાં રાખી લેશો. કામમાં પાછી પાની નહીં કરે.’ વધારે શું લખવું ? પણ મને આટલેથી સંતોષ ન થયો. ‘તાજા કલમ’માં ઉમેરી દીધું : ‘આ યુવાન મારો સગ્ગો નાનો ભાઈ છે. માટે આ કામ કરવું જ રહ્યું.’ હેમસિંહને નોકરી મળી ગઈ. એનો આનંદથી છલકાતો ફોન આવી ગયો. કલાકેક પછી મેઘલનો ફોન આવ્યો : ‘સર, એક સવાલ પૂછું ? આ આદિવાસી છોકરો એક બ્રાહ્મણ ડૉક્ટરનો સગ્ગો ભાઈ કેવી રીતે થયો ? તમે ઠાકર અને એ તડવી…..? તમે આટલી નાની વાતમાં આટલું મોટું અસત્ય આટલી આસાનીથી કેવી રીતે બોલી શકો છો ?’ ‘મને આવું અસત્ય બોલવું ગમે છે. સત્યની જેમ અસત્ય પણ સાપેક્ષ હોય છે. જે અસત્યથી જગતને નુકશાન પહોંચાડ્યા વગર જો કોઈ ત્રાહિત માણસનું ભલું થઈ શકતું હોય તો એને હું સાત્વિક અસત્ય ગણું છું. આવાં જૂઠ્ઠાણાંઓ જીવનભર બોલવાની સજારૂપે જો મને નરકમાં લઈ જવા માટે ભગવાન વિમાન મોકલશે તો પણ મને મંજૂર છે. હવે આપું તારા સવાલનો જવાબ : જો ‘ત્રિવેદી’ અટકધારી એક મજબૂર છોકરી મારી બહેન બની શકતી હોય તો ‘તડવી’ અટકધારી ગરીબ આદિવાસી મારો ભાઈ કેમ ન બની શકે ?’ ‘મોટાભાઈ, તમે ક્યારેય નહીં સુધરવાના !’ આટલું કહીને મેઘલ હસી પડી.

3 die in parked car with AC on in Delhi

Raj.Shekhar@timesgroup.com

New Delhi:





In a tragedy that highlights the danger of keeping the AC running for long periods in a parked car, three south Delhi businessmen were found dead in their Honda City in R K Puram, south Delhi, on Monday night. The trio was in the parked car for over four hours, discussing business plans, and died of suspected carbon monoxide poisoning.

They were identified as Bal

winder Singh, 34, a resident of Vasant Vihar, Nishant Dutta, 26, from Sarojini Nagar and Laxman Kumar, 35, from R K Puram. The 2006 model Honda City had a CNG unit fitted. The police and forensic and medical experts have prima facie ruled out foul play . They suspect that carbon monoxide from the engine kept leaking into the passenger cabin and caused a slow, painless death for the occupants.

The three were closetted in the car from6pm till their bodies were found, with froth oozing from the mouth, around 10.15pm, police said.

An autopsy has been conducted on the bodies and its re port is awaited. Sources said initial findings indicated poisoning and the viscera will be sent for toxicology examination to CFSL. The result of alcohol examination is awaited.

The family, however, has alleged foul play and demanded a probe into the deaths. They said at least Rs 1.5 lakh cash was missing from the car. DCP (south) B S Jaiswal said they had started inquest proceedings under 174 CrPC and were investigating all angles.

આવી સરળ વ્યવહારું પગલાંની અસર હવે થશે

વડા પ્રધાન નરેન્દ્ર મોદી પ્રથમ વાર મુંબઈની ટૂંકી મુલાકાતે હોદ્દો ગ્રહણ કર્યા બાદ આવી ગયા અને તે મુલાકાત ખૂબ જ લો-પ્રોફાઈલ રાખવામાં આવી હતી. નાગરિકોમાં આ વાતની નોંધ લેવામાં આવી છે કે તેમણે ટ્રાફિકનો અવરોધ કર્યા વગર જ સરળતાથી આવ-જા કરી અને કોઈને બહુ ખબર પડી નહોતી.

બ્રાઝિલની તેમની મુલાકાત દરમિયાન તેમણે કોઈ જ પત્રકારને તેમના પ્રતિનિધિમંડળમાં સામેલ કર્યા નહોતા. સામાન્ય રીતે આવી રીતે વડા પ્રધાનની મુલાકાતમાં ૧૫ થી ૨૦ જેટલા પત્રકારો હોય છે. પરંતુ આ વેળાએ કોઈ નહોતા. માત્ર પ્રેસ ઈન્ફોર્મેશન બ્યૂરોના એક જ સિનિયર અધિકારી હતા અને તેમણે ઈ-મેઈલ દ્વારા સઘળી માહિતી મોકલી હતી.

મીડિયા અને ટીવી ચેનલોએ તેમની મુલાકાતને બહુ કવરેજ આપ્યું નહોતું. પરંતુ પ્રજાને માથે કરોડો રૂપિયાનો ખર્ચ બચી ગયો. વિદેશયાત્રા અને તેના ખર્ચા પ્રજામાં ઘણાં જ અપ્રિય છે. પરંતુ વડા પ્રધાને ઘણી મક્કમ શરૂઆત કરી છે. બિનજરૂરી કહી શકાય તેવા ઘણાં ખર્ચા ઓછા કરવાની શરૂઆત થઈ છે તે પ્રશંસનીય વાત છે.

વિદેશયાત્રામાં મોટે ભાગે તો અંગ્રેજીભાષાના પત્રકારો અને ટીવી ચેનલોને જ ભાગ લેવાની તક મળતી હતી. પ્રાદેશિક ભાષાને બહુ સ્થાન નહોતું. વળી આવી રીતે જનારા પૈકી કેટલાક તો હવામાં ઊડતા હોય તેવી મનોવૃત્તિ ધરાવનારા હતા તેઓ ત્યાં ખરેખર કઈ બાબતો આકાર લેતી હોય છે તેનું વિવરણ કરી શકતા નહોતા. માત્ર ઔપચારિક વાત જ જણાવતા હતા.

વડા પ્રધાન તરીકે મોદીએ ઘણી જ રીતે નવા ચીલા પાડ્યા છે. તેમના નવી દિલ્હીના સત્તાવાર નિવાસસ્થાનથી વિમાની મથક જવા તેમણે સબ-વે મોટર રસ્તાનો ઉપયોગ શરૂ કર્યો છે. આથી ટ્રાફિક જામ કે વી.આઈ.પી. મોટર પસાર થતી હોય ત્યારે રસ્તા બંધ કરવાની બાબત હવે ભૂતકાળ બની છે.

તેમની સાથે કેન્દ્રના પ્રધાનમંડળના અન્ય સભ્યોએ પણ હવે કરકસર અને બિનજરૂરી ખર્ચા ટાળવાની શરૂઆત કરવી જોઈએ. બિનઉત્પાદક ખર્ચા ઘટાડવાની આવશ્યકતા અને અગ્રતાક્રમને સ્થાન આપીને પ્રજા પર આર્થિક બોજ ઘટે તેમ થવું જોઈએ. ખોટા ખર્ચા બંધ થાય તો કરવેરા ઘટવાના છે. અહીં વાત વ્યાજબી કરકસરની છે.

જ્યારે વડા પ્રધાન મુંબઈ મહાનગરની મુલાકાતે આવે છે. તેવે વખતે કોઈ જ દેખાડો કર્યા વગર જ તેમણે સીધી ભાભા એટોમિક સેન્ટરની મુલાકાત લઈને વૈજ્ઞાનિકો સાથે વાતચીત કરીને હાલની કેન્દ્ર સરકારની જરૂરત અને અપેક્ષા સમજાવી હતી. વડા પ્રધાને ઓરિસ્સા ખાતે રોકેટ લોન્ચિંગ વખતે પણ વૈજ્ઞાનિકો સાથે વાતચીત કરી હતી.

વિજ્ઞાન અને ટેક્નોલોજીના આ યુગમાં ભારતની વિજ્ઞાન શક્તિ અને સામર્થ્યને ઓળખવાની જરૂર છે. વડા પ્રધાન આ દિશામાં આગળ વધ્યા છે. નેતૃત્વ ગતિશીલ હોય તો આવા ઘણા ઉપેક્ષિત ક્ષેત્ર અને વિષયને પ્રજાના કલ્યાણ અને હિતમાં કાર્યાન્વિત કરી શકાય તેવું છે. ૧૨૫ કરોડની જનસંખ્યા ધરાવતું રાષ્ટ્ર ખરેખર બહુરત્ના વસુંધરા છે.

જ્યારે જ્યારે કરકસરની વાત આવે છે તેવે વખતે હંમેશાં બીજા પાસેથી અપેક્ષા રાખવામાં આવે છે. પરંતુ સ્વયં તેની શરૂઆત માટે કોઈ તૈયારી રાખતા નથી. સૌથી વધુ ખર્ચ સરકારી વિભાગો કરે છે તેમણે ખર્ચા ઓછા કરવાની શરૂઆત કરવી રહી. પ્રત્યેક વિભાગ અનુસરણ કરશે તોજ કંઈક પરિણામ જોવા મળશે.

કેન્દ્ર સરકારના ૬૦ જેટલા વિભાગ છે અને પ્રત્યેકનું બજેટ ખૂબ જ મોટું છે. હવે તેમના દ્વારા ખર્ચાને બદલે કરકસર કરવાના લક્ષ્યાંક નક્કી કરવામાં આવે તો વધારે કર કોઈ નાગરિક પર લાદવાની જરૂર પડે તેમ નથી. પ્રજાની અપેક્ષા ઓછા કરવેરાની છે તે સ્વીકૃત કરવા સરકારી તંત્રએ જ યોગ્ય પગલાં ભરવા રહ્યા.

બચત પ્રવાસ ખર્ચ-સ્ટેશનરી - ઈલેક્ટ્રિસિટી અને પેટ્રોલ ડીઝલ ઉપરાંત કોમ્યુનિકેશન સહિતના ક્ષેત્રમાં સરકારી વિભાગ ઘણો ખર્ચ બચાવી શકે તેમ છે. પરંતુ એકવાર ઉપરથી શરૂઆત થઈ છે એટલે ક્રમશ: ખર્ચા ઘટતા જશે, ભલે થોડા ઘટે તો પણ એક પ્રણાલિકા સ્થાપિત થતી જશે જે લાખની પણ સમાન હશે.

વડા પ્રધાન તરીકે નરેન્દ્ર મોદીની કામગીરીનું મૂલ્યાંકન પ્રજા કરે છે. એક જ વહીવટી નિર્ણય દસ્તાવેજોમાં સેલ્ફ એટેસ્ટેશનથી ભારતની પ્રજાના ૧ હજાર કરોડ માનવ કલાકોની બચત થઈ છે અને રૂપિયામાં તેની કિંમત કેટલી તે માત્ર પ્રજા સમજી શકે છે. આવું તો હજુ ઘણું થવાનું છે - તેમ જ હાલમાં થઈ રહ્યું છે.

હાલમાં નાગરિક ખૂબ જ સજાગ છે. તેઓ એક ખૂણામાં થતાં સારા કાર્યની પણ નોંધ રાખે છે એટલું જ નહિ તેમાં સહયોગ પણ આપે છે. આવે વખતે જો પ્રજાની શક્તિનો પણ સહયોગ લેવાય તો વિરાટ વામનના પગલાં જેવી બાબત બને છે. ભારતની શક્તિ તેની માનવશક્તિ છે અને તેનો ઉપયોગ થવો જોઈએ.